"Jeśli chcecie być użyteczni, nigdy nie idźcie drogą, która nie pozwoli wam mówić. Odmawiajcie uczenia się czegokolwiek, co może być ukartowaną grą - czy będzie chodzić o posadę urzędnika, wikariusza lub prawnika, czy o stanowisko na uniwersytecie. Zachowajcie siłę wypowiadania się bez względu na to, jaką inną siłę możecie stracić. Jeśli obierzecie ten kierunek i na tyle, na ile go obierzecie, będziecie błogosławić ten kraj. Odchodząc od tej drogi, będziecie stawać się ponurymi, niemymi, anonimowymi wykonawcami woli innych.[...]
Od dziesięciu lat patrzę, jak młodzi ludzie opuszczają te mury niosąc swoje przesłanie, a kiedy odkryją, jak głuchy jest świat, uważają, że muszą oszczędzać siły i czekać. Wierzą, że po jakimś czasie będą mogli osiągnąć pewne znaczenie i dzięki temu będą słyszani. "Za kilka lat - myśli jeden z nich - osiągnę jakąś pozycję, a potem na dobre wykorzystam swoje możliwości". Przychodzi kolejny rok, a z nim dziwne odkrycie. Człowiek ten utracił swój horyzont myślowy. Jego ambicje się rozwiały, nie ma nic do powiedzenia. Przekazuję wam jedną zasadę zachowania. Róbcie, co wola, lecz zawsze mówcie. Niech was unikają, nienawidzą, wyśmiewają; bądźcie przerażeni, pełni wątpliwości, lecz nie dajcie się zakneblować. Czas próby jest zawsze. Już teraz."

- JOHN JAY CHAPMAN
Przemówienie wygłoszone przed klasą absolwentów,
Hobart College, 1900